Zeg niet te gauw…

Na een paar maanden boordevol positieve gebeurtenissen (zoals een fantastische reis naar Italië met collega blogger Vaantje) en een heleboel minder toffe zaken, heb ik besloten om deze blog maar weer eens uit de vriezer te halen, en te proberen om toch nét iets regelmatiger een update te plaatsen. Ik beloof niets, maar ik doe mijn best!

Gisterenavond op de parking van mijn favoriet squashcentrum, stond een spiksplinternieuwe Jaguar XJ geparkeerd. De vrouwelijke chauffeur was op dat moment bezig een poging aan het doen om uit haar vak te rijden, en de parking te verlaten. 5 minuten later was ze nog steeds aan het proberen… Ze had er namelijk niet echt rekening mee gehouden dat het gemiddelde parkeervak net iets te klein uitgevallen is voor dergelijke wagen, laat staan dat ze rekening gehouden heeft met de parkeerkunsten van de bestuurders van Ford Fiesta’s.

Hierbij een foto om het geheel net iets duidelijker te maken:

Jaguar vs Fiesta

Owned noemen ze zoiets, geloof ik.

PS: sorry voor mijn ondermaatste “paintskills”

A 2M08 attendee!

Mensen die mijn blog af en toe bezoeken, zullen wel al gezien hebben dat er sinds kort aan de rechterkant een afbeelding staat met “2M08 attendee” staat? Ik ben dus gisteren samen met Vaantje en zijn naar voor de allereerste maal naar Multi Mania geweest, een multimedia event in Kortrijk. Echt de moeite waard om eens te bezoeken! Een heleboel sprekers gehoord die écht wisten waarover ze bezig waren! En ook een paar sprekers die beter nooit hun mond zouden opendoen… Maar goed…

Eigenlijk was ik van plan om pas morgen deze post te plaatsen, maar aangezien ik deze avond met een paar vrienden een terrasje gedaan heb, en daar net ietsje te veel wijn gedronken heb, heb ik besloten om deze avond nog dit berichtje te typen, in de hoop dat mijn inspiratie en schijfstijl in lichtjes beschonken toestand net iets beter is dan anders…

De sessies die ik gevolgd heb zijn de volgende;

1. Opening keynote by Adobe
2. User centric innovation
3. We are hooox
4. Effective Standards-based workflows for Ajax
5. Design Challenges Standard Solutions
6. Today we scan the starsn tomorrow everyone
7. Flash 2D & 3D effects
8. Things are not always what they seem

Laat ons beginnen met de opening keynote door Adobe, hele mooie dingen gezien, en 2 hele goeie sprekers! Echt waar! Zelden zo’n goeie presentatie gezien! De 2de presentatie, User centric innovation heb ik echt nog steeds niet goed door waarover hij juist ging, laat staan dat het een boeiende presentatie was. Sorry, deze spreker had in zijn bed meer mensen (zijn knuffelbeer?) kunnen boeien dan daar vrees ik. Het aantal geopende laptops Macbooks was ontelbaar denk ik…

We are hooox, op zich heel interessante onderwerpen, maar een spreker die bleef zitten, en heel erg monotoon zijn uitleg deed. Sta eens recht, geef wat show, en uw presentatie kon interessant zijn om te beluisteren,helaas, gemiste kans…

Een redelijk slechte start dus… Tot Greg Rewis begon met zijn presentatie over “Effective stands-based workflows for Ajax”, een onderwerp waar ik op zich nog niet zoveel van af wist, maar Greg wist zijn publiek echt te boeien met zijn kennis van zaken, en heerlijke manier van vertellen! Zelden zo’n goeie spreker aan het werk gezien, perfecte afwisseling tussen humor en “straight to the point talk”. Subliem! Echt chapeau om zo’n onderwerp op zo’n manier te kunnen brengen!

Hierna een korte lunch gesponsored door Microsoft, een broodje préparé, een blikje Fanta en een apple appel… Net iets te weinig om genoeg te hebben maar wel lekker! Bedankt Bill!

Hierna de presentate van Stephanie Sullivan, Miss “Internet Exploder”, “I really want it do die!” Niet alleen een good looking dame, a CCS-goddes, maar ook een een fervent beachvolleybalster… Kan het nog tegenvallen? Haar presentatie was ook fantastisch! Iemand die echt wist waarover ze bezig was, het op een boeiende manier kon uitleggen, gecombineerd met de juiste grappen op het juiste moment. Werkelijk fantastisch! Eén van de beste presentaties van de dag! Iemand die ik echt nog eens bezig wil zien, jammer dat ze maar 45 minuten had…

Hierna was het de beurt aan 2 sprekers, die het hadden over het scannen van gezichten om er een 3D-avatar van te maken, en deze te gebruiken in Web 2.0 toepassingen, Second Life,… De eerste spreker had duidelijk ervaring met spreken voor een groot publiek, terwijl de 2de duidelijk zenuwachtig was, maar dat had weliswaar ook zijn charmes. Betrekkelijk goeie presentatie over een interessant onderwerp. Enige vraag die ik mij stel, is de wereld wel klaar voor een 3D-avatar die je voor 20 euro kon laten maken? Misschien wel, misschien niet… 20 euro is voor de schoolgaande jeugd op zich niet weinig, dat zijn 2 flessen wijn op mijn “stamterras”… En als ik moet kiezen tussen 2 flessen wijn en een 3D-avatar die je enkel kan openen in 3DSMax, en nog wat gespecialiseerde software heb ik ook rap gekozen… (Nee, niet de avatar!)

Hierna een presentatie over Flash 2D & 3D effects. Redelijk goede spreker, heel mooie dingen, en een coole prestatie! Zeker en vast niet slecht!

En om af te sluiten een sessie met Group94, jongens, jullie websites zijn heerlijk om te zien, maar doe alstublieft jullie mond niet open! Want dan lijkt het plots saai, niet voorbereid, niet getimed,… Kortom het tegenoverstelde van jullie websites.

Samengevat; een heel toffe dag, heel wat boeiende sprekers, en zeker voor herhaling vatbaar! Al kan je echt wel het verschil merken tussen mensen die graag spreken voor publiek, weten waarover ze het hebben, houden van hun vak, en mensen die het doen omdat ze het moeten doen(?), of omdat ze ervoor betaald worden? Sorry, maar dergelijke presentaties sla ik liever over.

Oja, en ik moet een witte MacBook kopen, of ik ben nier meer mee… En een nieuwe smartphone, HTC I-Mate Jam is blijkbaar hopeloos verouderd tussen dergelijk “geeky” publiek…

PS: sorry voor eventuele schrijffouten, het komt door de wijn!

Inbreken bij oma…

Dinsdag 13 mei – ik was aan het hopen op een heel erg kalme namiddag, zonder al te veel gestoord te worden, want het was mijn bedoeling om heel wat werk voor school te verzetten. Tot de bel ging, een echte stressbel. Ik begon al zwaar te vrezen voor mijn kalme namiddag. Mijn oma stond aan de deur, en was precies een klein beetje in paniek. Ze was met iemand die haar tuinhuis kwam schilderen naar de Hubo om een pot verf. Toen ze thuis kwam besefte ze dat ze haar sleutel binnen vergeten was, en ze dus niet maar naar binnen kon. Gelukkig woon ik maar een 100-tal meter verder, en heb ik ook een sleutel van haar huis. Toch van de deur die in de poort zit, van de voordeur heb ik ook geen sleutel.

Met mijn kalme namiddag nog steeds in het achterhoofd besloot ik haar mijn sleutel mee te geven, met de boodschap dat ik er morgen wel om zou komen als ik terug was van school. Amper 5 minuten later ging de bel opnieuw, oma met de vraag als ik wel de goede sleutel mee had gegeven. Ik heb dan maar besloten met haar mee te wandelen, en zelf eens te proberen. Bleek haar sleutel er langs de andere kant nog in te zitten.

Goed, plan B. Via de tuin van de buren in oma haar tuin klimmen, om via de veranda naar binnen te gaan, en zo de deur open te maken. De zware deur van de veranda was gelukkig niet gesloten, maar de lichte deur met een vliegenraam was wel met 2 grendeltjes gesloten. Dan maar besloten om mijn schouder te gebruiken. 2 flinke duwen, en 2 blauwe plekken later was de deur open. Vermoedelijk een combinatie van een stevige schouder en zwakke grendeltjes die met korte vijsjes vastgevezen zijn. Eenmaal binnen in de veranda kwam ik echter tot de vaststelling dat de deur die toegang geeft tot het huis zelf, jawel, u kunt het al raden, ook gesloten was. En die deur er met slot en al uitstampen zou net een beetje van het goede teveel zijn, denk ik…

De enige oplossing was wachten tot papa terug was van zijn werk, wat nog een uurtje of 3 ging duren. Heb dan maar besloten om oma die al op was van de zenuwen maar mee te nemen naar ons thuis. Ik kon ze moeilijk 3 uur voor haar deur laten wachten. Tot daar mijn rustige namiddag, want 3 uur alleen met een babbelzieke oma is niet goed voor de concentratie, laat staan voor de bloeddruk.

Van de blogroll tot een Volkswagen Tiguan

Heb net even van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn blogroll van een kleine update te voorzien. Ik zag plots dat mijn blogroll ongeveer 3 keer zo kort was als de lijst die in mijn feedreader staat, en dat kan natuurlijk niet te bedoeling zijn… En nu maar hopen dat ik niemand vergeten ben…

Maar tijd voor iets helemaal anders nu, een echte ventenpost. Over auto’s, jawel. Wat uiteraard niet wil zeggen dat alle vrouwen nu moeten stoppen met lezen, want ik heb ook zo’n beetje alle posts in het kader van de Wijvenweek gelezen.

Papa kwam deze avond thuis met een vervangwagen, een Volkswagen Tiguan 2.0 TDI. Ik kende het model niet, maar na wat rondsurfen kwam ik te weten gekomen dat het model ook nog maar bestaat sinds eind 2007. Maar goed, als autoliefhebber kon ik het natuurlijk niet laten de auto eens van wat dichterbij te bekijken. Na een 5-tal minuutjes aan alle knopjes geprutst te hebben, hoorde ik al een positief antwoord op de vraag die ik eigenlijk niet goed durfde stellen… ‘Als je zin hebt moet je maar eens een ritje gaan doen, ik ga ondertussen het eten klaar maken’. Zo’n dingen moet je mij geen 2 keer zeggen!

De auto waar ik normaal mee rijd is een logge, trage diesel van 14 jaar oud. En op een 3-tal keer met een Toyata RAV4 3-deurs (die trouwens echt speelgoed is in vergelijk met deze Tiguan) na, had ik nog nooit met een SUV gereden. Laat staan met een splinternieuwe 5-deurs SUV van Volkswagen met een nieuwwaarde van om en bij de 40.000 euro. Ik voelde me een klein kind met een nieuw speeltje toen ik de motor aan stak.

Veel specifieke voor – en nadelen zijn er me niet echt opgevallen tijdens mijn rit van een goed kwartiertje, het enige wat me echt tegenviel was het zicht door de achteruitkijk. Die was naar mijn gevoel relatief klein, en zit redelijk hoog, waardoor je eigenlijk heel weinig ziet. Bij het achteruit parkeren kan dat wel wat problemen opleveren vrees ik. In dergelijke SUV zit je ook heel wat hoger dan in een gewone auto, maar ik weet niet echt als ik dat als een voordeel of nadeel moet beschouwen. Langs de ene kant heb je een prachtig overzicht, maar langs de andere kant heb je het gevoel dat je een vrachtwagenchauffeur bent. Over de motor kan ik kort zijn, als je zo’n motor niet gewoon bent, is een dergelijk koppelmonster met pk’s in overvloed een echte belevenis, werkelijk subliem. Op het gemakje tot aan 2000 toeren, en dan begint de turbo zijn werk te doen… Een schop in je rug tot 4500 toeren, en dan is het hoog tijd om een versnelling hoger te schakelen, want veel valt er dan niet meer te beleven. De 6de versnelling is ook heel aangenaam om lekker te cruisen op de autostrade. Voor een inhaalmanoeuvre schakel je best terug naar 5de, want in 6de voelt de wagen net iets slomer aan – hoewel dit natuurlijk enorm relatief is wanneer ik het vergelijk met de andere auto’s waarin ik al gereden heb. Het enige wat eigenlijk ontbrak was een cruise control, en een deftige GPS. De offroadcapaciteiten heb ik helaas niet kunnen testen.

Als ik na een kwartiertje rijden al recht van spreken heb om een oordeel te vellen; geef mij maar die motor, maar het liefst in een andere verpakking. Ik heb het meer voor het design van pakweg een Audi A4, dan voor deze ‘lompe’ SUV. Mensen die de auto wel mooi vinden zullen het zich in elk geval niet beklagen. Een sublieme motor, lekker ruim binnenin, en heel degelijk afgewerkt.

Over spaghetti, veel spaghetti, en nog veel meer spaghetti

Ik weet het, ik heb mijn blog een beetje verwaarloosd… En niet een klein beetje… Maar ik ga mijn best doen om toch een klein beetje meer aandacht aan mijn blog te besteden, beloofd!

1 mei was een natte dag. En een drukke dag. En een lastige dag. Ondanks de ontelbare regen – en hagelbuien toch maar besloten om in korte broek te vertrekken naar Brugge, naar de Red Rock Rally. En ik heb de juiste beslissing genomen, op een tweetal regenbuiten na is het droog gebleven, en was het zelfs warm. Eigenlijk was het ook een soort van blogmeet, ik heb eerst Vaantje opgepikt bij hem thuis, en ben dan naar het station om Melissa gereden.

De optredens van de minder bekende groepjes waren niet slecht, maar ook niet fantastisch. Balthazar was heel wat beter dan ik verwacht had, en Absynthe Minded vond ik eerlijk gezegd teleurstellend. Maar eigenlijk wil ik het met jullie niet over muziek hebben, integendeel, ik wil het hebben over eten, lekker eten en veel eten.

Want naast het bekijken van optredens, en het afbreken van de tribune op de Grote Markt, en het omver duwen van de Halletoren hebben we ook gegeten, jawel!

Eerder bij toeval Brasserie Medard in de Sint-Amandsstraat (aan de overkant van de Pasta Presto) ontdekt. Na een korte inspectie van de menukaart viel ons oog op de spaghetti bolognese. 2 mogelijke keuzes, een ‘kleine’ spaghetti voor 3.5 euro, en een grote spaghetti voor 5.5 euro. Allebei zeker en vast betaalbaar voor een student.

Mensen die mij kennen weten dat ik niet alleen graag eet, maar ook graag veel eet, zeker als het lekker is. De combinatie van lekker en veel is dus een uistekende combinatie. De keuze was dan ook rap gemaakt; “Een grote spaghetti alstublieft!”. Waarna de ober mij aankijkt alsof ik net zei dat ik de koning van China ben, en mij de vraag als ik veel honger heb. Uiteraard heb ik veel honger, laat maar komen die grote spaghetti!

Toen de borden op tafel gezet werden verging mij het lachen echter, een diep soepbord voel met spaghetti, overgoten met een heleboel bolognesesaus, en afgewerkt met een toren gemalen kaas. Ondanks deze eerste inzinking toch met volle moed beginnen eten, tot er nog ongeveer één vierde overbleef in mijn bord. Na een korte pauze een nieuwe poging gewaagd, maar helaas, het mocht niet zijn.

Ik voelde – en voel mij nog steeds – verslagen en teleurgesteld. De eerste keer dat ik er niet in slaag op restaurant mijn bord leeg te eten. Eén van de weinige keren dat ik genoeg had, zonder de restjes van mijn tafelgenoten onopvallend opgegeten te hebben. Ik heb gefaald.

Maar ik kom terug! Ik geef mij niet zomaar gewonnen! Ik moet en zal er in slagen een grote spaghetti bologonese van bij Brasserie Medard te verorberen. We shall meet again, and I’ll be prepared!

Disclaimer 1: Vaantje is er ook niet in geslaagd zijn grote spaghetti op te krijgen.

Disclaimer 2: Volgens de ober was een kleine spaghetti +- 400gr en een grote spaghetti +- 700gr.