Inbreken bij oma…

Dinsdag 13 mei – ik was aan het hopen op een heel erg kalme namiddag, zonder al te veel gestoord te worden, want het was mijn bedoeling om heel wat werk voor school te verzetten. Tot de bel ging, een echte stressbel. Ik begon al zwaar te vrezen voor mijn kalme namiddag. Mijn oma stond aan de deur, en was precies een klein beetje in paniek. Ze was met iemand die haar tuinhuis kwam schilderen naar de Hubo om een pot verf. Toen ze thuis kwam besefte ze dat ze haar sleutel binnen vergeten was, en ze dus niet maar naar binnen kon. Gelukkig woon ik maar een 100-tal meter verder, en heb ik ook een sleutel van haar huis. Toch van de deur die in de poort zit, van de voordeur heb ik ook geen sleutel.

Met mijn kalme namiddag nog steeds in het achterhoofd besloot ik haar mijn sleutel mee te geven, met de boodschap dat ik er morgen wel om zou komen als ik terug was van school. Amper 5 minuten later ging de bel opnieuw, oma met de vraag als ik wel de goede sleutel mee had gegeven. Ik heb dan maar besloten met haar mee te wandelen, en zelf eens te proberen. Bleek haar sleutel er langs de andere kant nog in te zitten.

Goed, plan B. Via de tuin van de buren in oma haar tuin klimmen, om via de veranda naar binnen te gaan, en zo de deur open te maken. De zware deur van de veranda was gelukkig niet gesloten, maar de lichte deur met een vliegenraam was wel met 2 grendeltjes gesloten. Dan maar besloten om mijn schouder te gebruiken. 2 flinke duwen, en 2 blauwe plekken later was de deur open. Vermoedelijk een combinatie van een stevige schouder en zwakke grendeltjes die met korte vijsjes vastgevezen zijn. Eenmaal binnen in de veranda kwam ik echter tot de vaststelling dat de deur die toegang geeft tot het huis zelf, jawel, u kunt het al raden, ook gesloten was. En die deur er met slot en al uitstampen zou net een beetje van het goede teveel zijn, denk ik…

De enige oplossing was wachten tot papa terug was van zijn werk, wat nog een uurtje of 3 ging duren. Heb dan maar besloten om oma die al op was van de zenuwen maar mee te nemen naar ons thuis. Ik kon ze moeilijk 3 uur voor haar deur laten wachten. Tot daar mijn rustige namiddag, want 3 uur alleen met een babbelzieke oma is niet goed voor de concentratie, laat staan voor de bloeddruk.