Over impulsiviteit gesproken…

Mensen, er moet me iets van het hart, ik ben impulsief. En niet een klein beetje.

Maar eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg. Want impulsieve beslissingen zijn meestal de beste, zo zou gisteren nog maar eens blijken. Het hek is echter helemaal van de dam wanneer je dan ook nog eens aan ganse avond samen bent met een medestudent/collega-blogger die minstens even impulsief is…

Maar goed, ik denk dat het tijd begint te worden dat ik jullie wat vertel over onze avond, alvorens jullie nog beginnen denken dat we eigenlijk helemaal niets gedaan hebben, en ik gewoon een poging aan het doen ben om zoveel mogelijk het woord “impulsief” te verwerken in één blogpost.

Een flashback naar een kleine maand geleden, een mailtje sluipt binnen in mijn Postvak IN… Een flyer voor de Studentennacht die doorging in de Entrepot te Brugge. Na een korte blik op de mooie affiche, waar onder meer Yevgueni, Gorki en DJ 4T4 op stonden te blinken, maakte mijn hoofd opeens een draaiing van 90° graden naar links, waar Vaantje net hetzelfde deed (maar dan naar rechts). Daar gaan we naar toe, werd in een mum van tijd beslist.

Traag gingen de dagen voorbij, tickets werden gekocht, en stilletjesaan begonnen onze plannen vorm te krijgen. Ik zou de donderdagmorgen in plaats van met de trein met de auto naar school gaan, om na de les met Vaantje mee te gaan naar zijn huis, waar ik ook de nacht zou doorbrengen. Nogmaals bedankt voor de slaapgelegenheid trouwens. Zo gezegd, zo gedaan. Gisteren belde ik omstreeks 7.30 aan bij Vaantje, om samen naar school te vertrekken. Op school was het allemaal studentennacht wat de klok sloeg, Yevgueni en Gorki mochten we absoluut niet missen, en indien de vermoeidheid ons tegen dan nog niet geveld had zouden we nog even uit de bol gaan met DJ 4T4. Geef toe, als dat geen fantastische vooruitzichten zijn!

Na 6 vermoeiende lesuurtjes keerden we huiswaarts, met in ons achterhoofd het plan om eerst wat schoolwerk te doen, dan een frietje te gaan eten, om daarna af te zakken naar de Entrepot. En daar liep het mis… In plaats van onmiddelijk aan ons schoolwerk te beginnen, besloten we eerst nog heel eventjes te MSN’en. (Sorry mensen, je bent een Informaticastudent of je bent het niet…).

I., een goeie vriendin van collega-blogster Gwendolyn was online, en ze wist ons te vertellen dat ze deze avond naar het openingsvuurwerk van de Paasfoor in Kortrijk zouden gaan. Subtiel als we zijn, zeiden we volledig impulsief dat we allebei al ongelofelijk lang geen vuurwerk meer gezien hadden. Hier kregen we een al dan niet serieus bedoelt antwoord in de vorm van; “en waarom komen jullie dan niet bij ons naar het vuurwerk kijken?”. Deze zin was genoeg om onze hoofden opnieuw 90° te laten draaien (welliswaar allebei een andere kant op). Woorden waren niet meer nodig. Gorki en Yevgueni verbleekten in het niets, vergeleken met het Kortrijks avontuur dat op ons stond te wachen.

Na de praktische kant à la hoe, wat, waar, wanneer,… besproken te hebben, sprongen we in de auto. Isabel werd ingesteld, en weg waren we. Nu was terugkrabbelen echt niet meer mogelijk…

Ondanks de hoge vochtigheidsgraad in Kortrijk, hebben we ons werkelijk rot geamuseerd. Na kennis gemaakt te hebben met een heleboel nieuwe gezichten, vertrokken we voor een rondje Kortrijk, om uiteindelijk in een café-met-bowlingbanen-en-biljart-zaal (van multifunctionaliteit gesproken) terecht te komen. En daar babbelden we er op los, over de meest uiteenlopende onderwerpen, gaande van “als zoon van een balletlerares heb je toch zelf wel eens wat balletmoves geprobeerd” (je zal de zoon maar zijn…) en duistere boom – en vissentheorieën waar ondergetekende bitter weinig van verstond, passeerden de revue. Ook leerde ik bruggetjes met geldstukken bouwen, en ik moet eerlijk bekennen, toen ik vanavond thuis kwam van school was het eerste dat ik geprobeerd heb het bouwen van een soortgelijke brug. Maar ik vrees dat ik nog heel wat zal mogen oefenen alvorens Gwendolyn haar constructies te evenaren… Na deze ongelofelijk toffe avond aten Vaantje en ik nog een dürum, om vervolgens huiswaarts te keren.

Ik besef wel dat de meeste mensen ons volledig zot zouden verklaren, maar neem het ons niet kwalijk. Als je als contactgestoorde, asociale Informatica student (kwestie van de clichés in stand te houden) de kans krijgt om met een groepje spontane, sociale vrouwen op stap te gaan, dan kan je die toch gewoon niet links laten liggen?

Oja, het vuurwerk werd wegens het slechte weer uiteindelijk uitgesteld naar 6 april… En dit is het relaas van Vaantje.