Jumper

Deze post gaat niet over de bizarre dansstijl waarvan de hype gelukkig al een tijdje achter ons ligt, maar over de nieuwste film van Doug Liman (The Bourne Identity, Mr. & Mrs. Smith,…) die sinds een tweetal weekjes in de cinema draait.

Maandagavond ben ik samen met medeblogger/medestudent Vaantje naar de Kinepolis te Brugge geweest. De maandagavond is trouwens de ideale avond om naar de cinema te gaan als je het mij vraagt! Nog goeie plaatsen vrij in zowat alle zalen, en dat zelfs zonder reservatie op voorhand. Ideaal dus als je geen zin hebt om in een cinemazaal te zitten met mensen die eigenlijk meer komen om met vrienden weg te gaan, dan voor de film. Dus de hoeveelheid ergernissen bleef ongelofelijk beperkt.

We hebben eventjes getwijfeld tussen “Aanrijding in Moscou” en “Jumper”, maar hebben uiteindelijk toch voor deze laatste gekozen. Achteraf bekeken was het zeker en vast geen slechte keuze.

De film start met een scene waarin een jongen die een geschenkje gekocht heeft een meisje uit zijn klas, door een medeleerling lastiggevallen wordt die het geschenkje naar het midden van een bevroren rivier smijt. Ondanks het grote risico besluit David het geschenkje te gaan halen, waarbij hij uiteraard door het ijs zakt. Door de sterke stroming wordt hij meegesleurd onder het ijs, en op het moment dat hij het bewustzijn dreigt te verliezen ligt hij in een bibliotheek tussen de boeken. David is namelijk een “jumper”, en kan zich na wat oefenen probleemloos naar gelijk welke plaats ter wereld teleporteren. Hij ontdekt ook al rap wat voor een fantastisch leven hij op deze manier wel niet kan leiden.

Maar een film zou natuurlijk geen film zijn mochten er ook niet een paar bad guys in meespelen om het geheel toch een beetje spannend te maken. De Paladin organisatie maakt namelijk al eeuwen jacht op de jumpers.

De film is me uiteindelijk wel gevallen, ik hou wel van dergelijke sciencefictionachtige toestanden. Voor het verhaal moet je het niet doen, want dat is een beetje het standaard “ik-heb-iets-dat-jij-niet-hebt-en-dus-ga-ik-je-vermoorden” verhaal. Ook miste ik toch enige diepgang. Waarom de Paladin bijvoorbeeld de jumpers willen uitmoorden. Maar de beelden en special effects daarintegen… Die waren op zijn minst gezegd fenomenaal! David die op zijn gemak aan het ontbijten is op het hoofd van een Egyptische sfynx is maar een van de vele voorbeelden.

Gezien het open einde, verwacht ik wel dat er binnen hier en een paar jaar zeker en vast een sequel zal komen, waarin een aantal onopgeloste vragen hopelijk opgelost zullen worden. Nog even een korte samenvatting, een redelijk slap verhaal (er zat écht meer in dan wat ze er van gemaakt hebben) maar overweldigende special effects die heel erg veel goed maken. Een prima film als je eens je hoofd leeg wilt maken, en gewoon genieten van wat je ziet, zonder te moeten nadenken over allerlei complexe verhaallijnen.