Delhaize Terror… The sequel.

Ik loop al een tijdje ongelofelijk vermoeid rond. Vraag het maar na bij mijn klasgenootjes… En vermoedelijk is dat de reden waarom ik me aan zoveel dingen erger? Of zijn de dingen waar ik me zo hard aan erger dan ook gewoon ongelofelijk ergerlijk?

Opnieuw een bron van frustratie “Delhaize-frustratie” deze keer. Deze keer speelt het zich af op een vrije maandagnamiddag. Aangezien ik geen reden zag om te wachten tot 17.30 om naar Delhaize te gaan, rond een uurtje of 14 maar besloten om eerst mijn boodschappen te doen.
Zoals verwacht was er heel weinig volk, de oudjes waren immers nog met belangrijkere dingen bezig. In de winkel waren het voornamelijk andere studenten, of mensen van middelbare leeftijd die vermoedelijk ook een namiddag vrij hadden.

Er was slechts 1 kassa open, maar dat leek op het eerste zicht geen probleem, aangezien er slechts 1 iemand voor me was, en vrouw van een jaar of 40. Toen haar laatste artikel ingescand was, besefte ze plotseling dat ze nog iets vergeten was, en vroeg me als ze dat nog rap mocht gaan halen. Ondanks het feit dat ik toen al lichtjes geïrriteerd was, zei ik dat ze er op haar gemak mocht om gaan. Want ik was al lang blij dat ze me niet met kar en al omver liep om al lopend haar vergeten artikel te gaan halen.

Helaas nam ze mijn woorden “op het gemak” heel erg letterlijk, want een 5-tal minuutjes later kwam ze terug met een zak aardappelen, een pakje kaas, en zak bloem en een doos eitjes. Dat noem ik niet meer nog iets vergeten, dat is gewoon de helft van je boodschappenlijst overslaan. Ik ben trouwens nog steeds verbaasd hoe ze het allemaal kon dragen zonder het te laten vallen.

Maar goed, eind goed al goed denk je dan, tot ze natuurlijk besefte dat ze haar Delhaize kaart nog niet ingescand had. Na een tijdje rammelen in haar handtas besefte ze plots dat die waarschijnlijk nog in haar auto lag, waarna ze (hoe kan het ook anders) haar autosleutels niet meer vond. Na nog wat rammelen in de handtas had ze haar sleutels gevonden, en ging ze heel vlug naar haar auto om haar Delhaize-kaart.

Na een paar minuutjes kwam ze echter weer naar binnen met de mededeling dat haar kaart nog thuis lag, en ze wilde afrekenen. Ik kon het toch niet laten om eventjes te zeggen “en waarom gaat u die niet rap eventjes halen?”. Waarop ze doodserieus antwoord gaf, en zei dat ze daarvoor net iets te ver weg woonde. Op zo’n moment besef je dan dat je eigenlijk beter je mond zou houden, want ik zag ze in staat werkelijk in haar auto te springen om haar Delhaize-kaart.

Maar goed, ik was al lang blij dat het eindelijk aan mij ging zijn, tot de kassierster het totale bedrag zei: “52 euro, 35 cent alstublieft”. Na wat grabbelen in haar portefeuille kwam mevrouw echter tot de vaststelling dat ze maar 50 euro bij had waarna ze vroeg om het pakje kaas te wissen van de rekening. Want wie gebruikt er nu bankkaarten? Toen de kassierster daar eindelijk in geslaagd was besefte ze waarschijnlijk dat zie die avond boterhammen met kaas wilde eten, waarop ze vroeg het pakje kaas opnieuw aan te rekenen, maar de een fles shampoo te schrappen.

Gelukkig kon ze dan wel betalen, en was het eindelijk aan mij. Je zou je op de duur beginnen afvragen als ik écht de enige persoon ben die zo’n dingen meemaakt. En op welk moment van de dag je dan wel naar Delhaize moet gaan? Ik ben al benieuwd wat ik volgende week zal meemaken…